TICKED: SomAby met....Vogels

Auteur: Helene Duncan (Cattery Duncan)

Somali's met vogels, ik zie u al denken; dat kan maar één ding betekenen, namelijk het vroegtijdige einde van de vogels. Eerlijk gezegd hadden wij daar ook zo onze twijfels bij toen onze eerste Somali, Tibbe van de Gaestmar, zijn intrede deed in ons huishouden. Dat huishouden bestond namelijk al uit twee vogels, een bejaarde hond, een kleine Birmaan, mijn echtgenoot en ikzelf. Nu moet ik daar wel bij zeggen dat die vogels niet zomaar vogels zijn, maar agapornissen, ook wel bekend als 'slopers', 'herrieschoppers', 'ruziezoekers' en dwergpapegaaien. Maar katten blijven natuurlijk katten, en Somali's zijn wat dat betreft misschien wel de katten onder de katten.

Ons Birmaantje had de vogels natuurlijk ook al enige tijd in de smiezen, maar hield het bij een verdekte opstelling. Oren volkomen horizontaal, en net twee helder blauwe oogjes boven de onderste rand van de kooi uit. Af en toe mekkerde hij wat, maar meestal volgde hij in opperste concentratie de bewegingen van de vogels. Onze gevederde vrienden, luisterend naar de welluidende namen Hamish en Lotte, trokken zich echter niets aan van die spiedende oogjes en gingen gewoon verder met de dagelijkse bezigheden.

Tibbe, het rode monster voor de vogels, bracht daar met zijn komst vrijwel direct veranderingen in aan. Als hij niet door het gaas bij de vogels kon komen, dan maar proberen of daar misschien met geweld wat aan gedaan kon worden. Met alle kracht sprong hij met zijn voorpoten tegen het gaas aan. Hier schrokken Hamish en Lotte toch wel van. En wanneer ze dan eenmaal hoog boven in hun volière op een stokje zaten, bleek dat gaas ook uitermate geschikt om in te klimmen. Daar moest dus wat op gevonden worden. Wij togen naar de plaatselijke doe-het-zelfzaak en kwamen thuis met een aantal grote stukken plexiglas. Hier hadden kattenklauwtjes geen grip op, redeneerden wij, en zouden Hamish en Lotte veilig achter hun plexiglazen wanden kunnen doen wat kleine papegaaitjes zoal doen.

Helaas, wij hadden ons verkeken op de vindingrijkheid van de Somali. Tibbe had al snel in de gaten dat met je voorpoten tegen het plexiglas opboksen en vreselijke herrie geeft. En als er iets is wat Tibbe leuk vindt, dan is het wel herrie maken. Zo heb ik hem ooit eens uren bezig gezien in de hal met een lege plastic flacon waar afwasmiddel in had gezeten. Hij nam een aanloop en sprong dan met beide voorpoten tegelijk in volle vaart bovenop de fles. Het gevolg was natuurlijk een luide klap. En zo ging dat achter elkaar door. Hij kon er geen genoeg van krijgen.

Maar goed, een andere bijkomstigheid was het feit, dat Tibbe met gemak boven de rand van het plexiglas uitsprong. We hadden namelijk alleen de onderste helft van de volière afgeschermd. Het gevolg: Een klagelijk miauwende kat die aan zijn voorpoten aan het gaas hing en met zijn achterpoten geen grip kreeg op het plexiglas daaronder. En wij hem iedere keer maar weer geduldig van het gaas plukken. Voordat u denkt dat het leven van onze vogels met de komst van Tibbe wel heel erg stressvol geworden is, moet ik er wel bij zeggen, dat de katten niet bij de vogels kunnen komen wanneer wij er niet bij zijn. Bovendien, hadden Hamish en Lotte al snel door dat al die bravoure eigenlijk geen gevaar opleverde en dat het zelfs heel effectief is om in die pootjes waar dat rode monster aan hangt, te bijten! En Tibbe begint na vele vruchteloze pogingen ook wel door te krijgen dat kijken vaak het beste is wat hij kan doen. Heel af en toe wordt het hem nog wel eens even teveel en hangt hij weer klagelijk miauwend aan het gaas.

Na de dood van het kleine Birmaantje, kreeg Tibbe versterking van een kleine wildkleurige Somali dame, Castlemania's Ocean Breeze genaamd. Omdat dit zo lastig roept hebben we haar omgedoopt tot Tashja. Tashja behoort tot de Houdini's onder de Somali's, hetgeen wil zeggen dat ze niet alleen zeer bedreven is in het ontsnappen, maar ook niet opgeeft wanneer het gaat om het vinden van een manier om bij Hamish en Lotte te komen. Een soort omgekeerd uitbreken, oftewel inbreken dus

.

Zo zit er tussen de volière en het plafond ongeveer 10 cm. ruimte, en u raadt het al, we hebben Tashja al menigmaal helemaal geplet bovenop de kooi gevonden. Hoe komt ze daar? Nou, de hoeken van de woning van Hamish en
Lotte zijn van hout en daar kun je als kat heel goed rechtstandig in omhoog klimmen heeft Tashja ontdekt. Maar wat eigenlijk nog veel beter gaat is wanneer ze zich met haar rug tegen het raam en haar pootjes tegen het gaas
klem zet en zo naar boven klimt. (Kunt u dit nog volgen?) Een nare bijkomstigheid van deze methode van inbreken is wel dat die vogels je dan iedere keer in je voetjes bijten, maar dat is vooral een kwestie van techniek. Zet nooit je voetje ergens lang genoeg neer voor de vogels om tijd te krijgen erin te bijten. Eenmaal bovenop de kooi heb je een prachtig overzicht. Helaas is de afdaling wat moeilijker dan de beklimming, maar daar maak je je pas zorgen om wanneer er een mens komt die zegt dat je naar beneden moet komen. Vaak blijken die mensen namelijk erg behulpzaam.

Verder is Tashja een vreselijke mekkeraar. Ze hoeft maar een vogel buiten te zien, een spinnetje op het plafond of natuurlijk Hamish en Lotte en mevrouw probeert luid mekkerend zo dicht mogelijk in de buurt van haar prooi te komen. Hamish en Lotte trekken zich van al dat gejammer niets aan. Hamish doet zelfs regelmatig uitvallen naar Tashja wanneer ze hem te dicht in de buurt komt. Tashja is gelukkig nog nooit ergens vanaf gevallen, maar soms houden we ons hart vast wanneer ze bijvoorbeeld vanaf de bovenste plank in onze boekenkast probeert om bij een vliegje te komen wat om de spot aan het plafond cirkelt.

Tibbe kijkt altijd zeer geïnteresseerd toe tijdens de capriolen van Tashja, maar heeft haar kunstjes gelukkig (nog) niet afgekeken. Misschien is het hem ook wel teveel moeite. Als gecastreerde kater heb je natuurlijk wel een imago hoog te houden hetgeen betekent dat je nooit je energie moet verspillen aan iets wat op een veel simpelere manier ook kan of gewoon gedoemd is te mislukken. Bovendien is Tibbe meer een man van brute kracht, terwijl Tashja de dingen vaak wat subtieler aanpakt.

Sinds kort hebben Tashja en Tibbe er een vriendin bij, Ras Khanzira's Sacajawea genaamd, oftewel Kaja. Haar eerst kennis maakte met onze vogels verliep als volgt. Ze wandelde niets vermoedend onze keuken binnen om te kijken wat hier al niet te beleven viel. Na twee stappen, zakte ze door haar achterpoten en zat rechtop met haar voorpoten voor zich uit in de lucht, zoals konijntjes soms kunnen zitten. Haar bekje stond open van verbazing en ze staarde ongelovig naar het tafereel voor zich: een enorme volière met twee VOGELS! Kaja bleef zo enige tijd doodstil zitten om van haar verbazing te bekomen. Oh, wat had ik hier graag een foto van genomen, maar helaas, geen rolletje in de camera. Ik hoef u vast niet te vertellen dat Kaja zich sindsdien uitstekend vermaakt met de vogels. Ze blijkt tevens een zeer ijverige leerlinge van Tashja, dus haar zullen we vast ook regelmatig van de volière moeten plukken.

Hélène Duncan